[ತೈತ್ತಿರೀಯ ಆರಣ್ಯಕ 10.2]
ಜಾ॒ತವೇ॑ದಸೇ ಸುನವಾಮ॒ ಸೋಮ॑ ಮರಾತೀಯ॒ತೋ ನಿದ॑ಹಾತಿ॒ ವೇದಃ॑। ಸ ನಃ॑ ಪರ್ಷ॒ದತಿ॑ ದು॒ರ್ಗಾಣಿ॒ ವಿಶ್ವಾ॑ ನಾ॒ವೇವ॒ ಸಿಂಧುಂ॑ ದುರಿ॒ತಾಽತ್ಯ॒ಗ್ನಿಃ॥
ತಾಮ॒ಗ್ನಿವ॑ರ್ಣಾಂ॒ ತಪ॑ಸಾ ಜ್ವಲಂ॒ತೀಂ ವೈ॑ರೋಚ॒ನೀಂ ಕ॑ರ್ಮಫ॒ಲೇಷು॒ ಜುಷ್ಟಾಂ᳚। ದು॒ರ್ಗಾಂ ದೇ॒ವೀಗ್ಂ ಶರ॑ಣಮ॒ಹಂ ಪ್ರಪ॑ದ್ಯೇ ಸು॒ತರ॑ಸಿ ತರಸೇ॒ ನಮಃ॑॥
ಅಗ್ನೇ॒ ತ್ವಂ ಪಾ॑ರಯಾ॒ ನವ್ಯೋ॑ ಅ॒ಸ್ಮಾಂಥ್ಸ್ವ॒ಸ್ತಿಭಿ॒ರತಿ॑ ದು॒ರ್ಗಾಣಿ॒ ವಿಶ್ವಾ᳚। ಪೂಶ್ಚ॑ ಪೃ॒ಥ್ವೀ ಬ॑ಹು॒ಲಾ ನ॑ ಉ॒ರ್ವೀ ಭವಾ॑ ತೋ॒ಕಾಯ॒ ತನ॑ಯಾಯ॒ ಶಂಯೋಃ॥
ವಿಶ್ವಾ॑ನಿ ನೋ ದು॒ರ್ಗಹಾ॑ ಜಾತವೇದಃ॒ ಸಿಂಧು॒ನ್ನ ನಾ॒ವಾ ದು॑ರಿ॒ತಾಽತಿ॑ಪರ್ಷಿ। ಅಗ್ನೇ॑ ಅತ್ರಿ॒ವನ್ಮನ॑ಸಾ ಗೃಣಾ॒ನೋ᳚ಽಸ್ಮಾಕಂ॑ ಬೋಧ್ಯವಿ॒ತಾ ತ॒ನೂನಾಂ᳚॥
ಪೃ॒ತ॒ನಾ॒ ಜಿತ॒ಗ್ಂ॒ ಸಹ॑ಮಾನಮು॒ಗ್ರಮ॒ಗ್ನಿಗ್ಂ ಹು॑ವೇಮ ಪರ॒ಮಾಥ್ಸ॒ಧಸ್ಥಾ᳚ತ್। ಸ ನಃ॑ ಪರ್ಷ॒ದತಿ॑ ದು॒ರ್ಗಾಣಿ॒ ವಿಶ್ವಾ॒ ಕ್ಷಾಮ॑ದ್ದೇ॒ವೋ ಅತಿ॑ ದುರಿ॒ತಾತ್ಯ॒ಗ್ನಿಃ॥
ಪ್ರ॒ತ್ನೋಷಿ॑ ಕ॒ಮೀಡ್ಯೋ॑ ಅಧ್ವ॒ರೇಷು॑ ಸ॒ನಾಚ್ಚ॒ ಹೋತಾ॒ ನವ್ಯ॑ಶ್ಚ॒ ಸಥ್ಸಿ॑। ಸ್ವಾಂಚಾ᳚ಗ್ನೇ ತ॒ನುವಂ॑ ಪಿ॒ಪ್ರಯ॑ಸ್ವಾ॒ಸ್ಮಭ್ಯಂ॑ ಚ॒ ಸೌಭ॑ಗ॒ಮಾಯ॑ಜಸ್ವ॥
ಗೋಭಿ॒ರ್ಜುಷ್ಟ॑ಮ॒ಯುಜೋ॒ ನಿಷಿ॑ಕ್ತಂ॒ತವೇಂ᳚ದ್ರ ವಿಷ್ಣೋ॒ರನು॒ಸಂಚ॑ರೇಮ। ನಾಕ॑ಸ್ಯ ಪೃ॒ಷ್ಠಮ॒ಭಿ ಸಂ॒ವಸಾ॑ನೋ॒ ವೈಷ್ಣ॑ವೀಂ ಲೋ॒ಕ ಇ॒ಹ ಮಾ॑ದಯಂತಾಂ॥
ಕಾ॒ತ್ಯಾ॒ಯ॒ನಾಯ॑ ವಿ॒ದ್ಮಹೇ॑ ಕನ್ಯಕು॒ಮಾರಿ॑ ಧೀಮಹಿ। ತನ್ನೋ॑ ದುರ್ಗಿಃ ಪ್ರಚೋ॒ದಯಾ᳚ತ್॥
ಓಂ ಶಾಂತಿಃ॒ ಶಾಂತಿಃ॒ ಶಾಂತಿಃ॑॥